Siena (maar dan anders)

We zijn weer terug van vakantie. Leuke dingen gezien, leuke mensen ontmoet en weer tijd om eens wat plaatjes te laten zien. Niet zozeer hetgeen we al kennen, maar eens wat anders. Zo ook Siena. Al enkele malen bezocht, en telkens loop je min of meer dezelfde route. Zonder er echt bij na te denken loop je met de toeristenstroom mee. Want daar tref je dan vanzelf de bezienswaardigheden aan. Met als gevolg dat iedereen met min of meer dezelfde plaatjes thuiskomt. Het licht aflopende plein van Siena, waar de palio wordt gehouden, daar zie je erg veel plaatjes van. Veelal met het gemeentehuis er centraal op. Maar heeft iemand ooit de andere kant gezien?

Gastblog van Yannick Eling

Chemische reactie

Fotografie en radio hebben iets gemeenschappelijks: ze zijn beperkt. Een stuk beperkter dan bijvoorbeeld televisie, een combi van beeld en geluid. Foto´s hebben alleen het beeld; de rest moet je er maar bij fantaseren. Dat beperkte is wat fotografie spannend maakt, dat weten jullie ongetwijfeld beter dan ik. Om te begrijpen hoe dat voor radio geldt, wil ik je vragen om een koptelefoon te pakken en een virtuele knipbeurt bij deze Italiaanse kapper te ondergaan.

Radio is wat ik spannend vind. Op m’n zeventiende begon ik bij de lokale omroep van Woerden, inmiddels ben ik freelance radioredacteur voor de NOS en schrijf ik de nieuwsbulletins die je op onder meer 3FM hoort. Ondertussen moet ik m’n opleiding Journalistiek nog afmaken en als onderdeel daarvan drink ik nu limoncello, eet ik de meest onbekende pastasoorten en studeer ik ondertussen voor een half jaar Italiaans aan de universiteit van Siena.

Een toevallige ontmoeting in Italië met Peter resulteerde in een gesprek over de charme van fotografie en radio, zijn passie en mijn werk. Naarmate het gesprek vorderde, ontdekte ik steeds meer overeenkomsten tussen die twee bezigheden. Ieder z’n talent, ik zal door mijn trillende handjes nooit een awardwinning foto gaan maken. Maar ik kon me wél goed voorstellen hoe Peter mensen of objecten op het juiste moment in de juiste vorm vast legt. In feite doe ik dat ook als ik een item maak.

Hoe tof zou het zijn als radio en fotografie samen komen? Je zou denken dat dan de complete charme van beide vormen van verhalen vertellen zou verdwijnen: als je radio luistert, wil je geen beeld. Toch denk ik dat je in sommige gevallen kunt spreken van een versterkende combinatie: een chemische reactie tussen radio en fotografie die resulteert in iets spannends: een audioslide.

De eerste keer dat ik die spanning voelde, was toen een zeker Amerikaans blaadje dat zich The New York Times noemt, een terugblik maakte op de aanslagen van 11 september 2001. Ze maakten daarvan een ongelofelijke audioslide door interviews met de ijzervreters in de lucht boven ground zero te combineren met verbluffende foto’s.

Ook deze audioslide over de kernramp in Tsjernobyl is een fantastisch voorbeeld . De emotie komt keihard binnen. Bij een video zou je door elke beweging van het beeld afgeleid worden. De combinatie van radio en foto’s creëert een rust waarbij je kunt nadenken wat er eigenlijk verteld wordt. De mensen die meedoen aan het project Mediastorm (www.mediastorm.com) hebben een schatkamer met prachtige voorbeelden op hun site staan.

Heel anders is dit verhaal

van een schaapsherder in de duinen van Bergen aan Zee, van de Nederlandse audioslide-specialist Emiel Elgersma. Het item duurt een minuut, maar alles zit erin: emotie en informatie.

In een tijd waarin iedereen de hele dag achter z’n laptop zit, is dit een manier van verhalen vertellen die langzaam op steeds meer plekken wordt opgepikt. Het is op vele vlakken nog onontgonnen gebied, dus daar ligt een taak voor ons radiomakers en voor jullie fotografen.

Doen jullie mee?

Onderlinge wedstrijd Ars Longa

Vandaag waren er weer eens paardrijwedstrijden in de manege. Ik heb daar als eens vaker over geschreven, want ik ben er vrijwel iedere keer bij. Sindskort dus met een 70-300L, maar ook daarover heb ik al verteld wat een prachtlens dat is. Dus dit keer geen stukje over de nieuwe lens, of de combinatie van de nieuwe lens met een 7D (dat gaat goed). Of een stukje over het pakken van het juiste moment bij het paardrijden (Ik weet nog steeds niet precies welk moment dat nu is bij dressuur. Bij springen krijg ik het aardig in de gaten). Ook geen stukje over het fotograferen bij slechte lichtomstandigheden in de manege. Maar een stukje over de beleving om de wedstijd heen. Als je de hele dag in de ring staat, zie je elke keer hetzelfde patroon terug. Families gaan, moedigen aan, gaan wat drinken en vertrekken weer na de prijstuitreiking. En dat aanmoedigen begint al op jonge leeftijd, door broertjes en zusjes die eigenlijk niet over de rand kunnen kijken, en dan maar op een kruk gaan zitten (of staan) om toch maar niets te hoeven missen van de proef van hun zusje (er zitten maar weinig jongens tussen). En soms ben je dan net op tijd om het broertje alle moeite te zien doen, en het net te redden om boven de bakrand uit te komen..

Voor de liefhebbers, de rest van de foto's staan hier : arslonga foto's  Dat wil zeggen, die komen in de loop van de volgende week.

Indoor Brabant 2012, vrijdag

En weer waren we erbij. Niet met accreditatie (daar kom je niet zo gemakkelijk aan). Had wel eens leuk geweest om op een goede plaats te staan om plaatjes te maken, in plaats van rij 20 (da's bijna bovenin). Maar intussen weten we dat we met het licht wel toekomen daar, en met een snelle 70-300L kom je dan toch wel een heel end. De hoeken waaronder je de foto maakt zijn minder, maar je kunt tenslotte niet anders. En dit keer al op vrijdag, waar je dan ineens de toppers voorgeschoteld krijgt. Adelinde Cornelissen (wint!), Isabell Werth, Imke Schellekens-Bartels (2e), Edward Gal, Marlies van Baalen om er dan maar een paar te noemen.

Je zit dan de hele dag plaatjes te maken (hogere iso, maar belichting is wel OK, en ruis zie je vrijwel niet. Maar dat was eigenlijk wel bekend. Het is meer de vraag, welke van de foto's houden we, en welke niet. Oftewel, wat zijn de goede momenten?

 

Of dan toch hier (Edward Gal, voor de liefhebbers)

Of gaan we dan toch voor de leuke momenten als de proef er op zit en de ruiters ontspannen en vrolijk zwaaiend de ring weer verlaten (Marlies van Baalen hier). We zullen het vanzelf wel te horen krijgen, lijkt me zo. Op naar zondag (de ochtend, ponyruiters) waar we vorig jaar ook bij waren. En waar, dankzij deze blog, veel reacties op zijn gekomen (he, dat ben ik..)

WWF Earth Hour 2012

31 maart was het zover. Earth hour, wereldwijd, waarbij we even aandacht vragen voor de aarde door de lichten voor 1 uur uit te doen. Een wereldwijd evenenment dat langzamerhand meer en meer aandacht krijgt die het ook verdient. In Nederland zijn er op diverse plaatsen evenementen die avond. Officieel begin om 20.30, maar in feite begint het al veel eerder. Zeker voor de organisatie die alles in goed banen dient te leiden.
Ook in Rotterdam was er een evenement, waar dansen uit diverse delen van de wereld werden gedanst. Met de opening van earth hour door Sharon Doorson (van 'the voice') en het geheel aan elkaar gepraat door Roue Verveer. Een leuk programma om te zien en mee te maken. En foto's van te maken. Want een dergelijke gelegenheid laat je natuurlijk niet liggen. Bij het vallen van de avond, dan gaat het nog wel. Zolang op het podium de lichten aanblijven. En, o ja, er hangen lampionnen op de buhne die ook lichtgeven. Nu, dat viel nogal tegen. Die lampionnen hingen er wel, maar licht kwam er niet echt vanaf. En dan is het toch wel heel erg donker als de lampen uitgaan. En moet je veel improviseren om er nog wat van te maken. Maar uiteindelijk zijn er toch nog wel mooie plaatjes bij.

SGW alphen-chaam

En dan sta je, plotseling, op de SGW in Alphen. SGW staat voor samengestelde wedstrijden, en blijkt een combinatie van dressuur, springen en crosscountry, voor paard en ruiter. Onverwacht gingen we daar heen, maar gelukkig de tegenwoordigheid van geest gehad om een camera mee te nemen. Met in dit geval uiteraard de 70-300L. Dit evenement is daar bij uitstek geschikt voor. En het blijkt een goede combinatie, een 7D met een 70-300L. Lopend door het bos (crosscountry..) kun je met deze combi overal goed uit de voeten. Ook in het open veld, bij de waterbak, geen klachten.
Daarbij is er natuurlijk volop licht aanwezig, zodat je sluitertijden kunt gebruiken die je echt wilt, een heel verschil met een maar matig verlichte manegebak.
Wat verder opvalt : vrijwel geen missers met scherpstellen. De AF kan het prima volgen. Momenten pakken lijkt ook veel eenvoudiger. Door naar Indoor Brabant 2012.

En dan vriest het in nederland, en verwacht iedereen foto's van winterlandschappen, schaatsen of een elfstedentocht. Dat kan, maar hoeft natuurlijk niet. Want als het zo streng vriest dan zijn er ook heldere nachten. Waarin de sterren aan de hemel staan. En ook dan is het leuk fotograferen (maar wel koud). En dan loop je naar de plek waar de zuidwillemsvaart gaat komen. En vraagt je af of je deze foto over een jaar nog steeds kunt maken.