Jazz in Duketown

Zo, dat is al weer even geleden dat ik hier wat heb geschreven merk ik nu. Oorzaken te over, maar daarmee zal ik jullie niet vermoeien. Belangrijkste is dat ik weer ga proberen om regelmatig wat te publiceren. En ik begin met Jazz in Duketown 2014. Niet dat ik daar dagenlang de meest fantastische platen heb gemaakt, eigenlijk ben ik alleen op zondag, vroeg in de middag, de stad in geweest. Met een speciale reden, namelijk om de band Blue 7 te zien optreden. Waarom? Omdat ik een van de bandleden ken en dit een uitgelezen moment was om ze eens te zien optreden. En als je dan toch gaat, neem je de fotospullen uiteraard mee, toch?

 Maar wat blijkt, Blue 7 bestaat maar uit 6 muzikanten. Vanwaar de naam dan? Daar kom je alleen achter als je een optreden van ze komt bijwonen.... Maar geloof me, ze maken een fantastisch stuk muziek. Ik heb er in ieder geval van genoten. Mochten ze ooit in de buurt optreden, niet  aarzelen maar ga er naar toe! Of nog beter, boek ze gewoon...

Outdoor helvoirt 2013

De lezers van deze blog die wel eens vaker hier voorbij komen weten dat ik regelmatig in een (donkere, want slecht verlichte) rijbak in een manege fotografeer. Ook over mijn pogingen op Indoor Brabant heb ik al eens bericht. Daar is fotograferen al een stuk eenvoudiger. Nu is er hier in de buurt (Helvoirt is vrijwel om de hoek) jaarlijks een outdoor evenement, dat al begint op de vrijdag. Overdag moet ik werken, dus kan ik er niet heen, maar dit jaar ging het wel aan het begin van de avond. En eigenlijk ga je er dan van uit dat er een goede lichtinstallatie om het hoofdterrein heen staat.

Helaas blijkt dat niet het geval. We moeten het doen met het bestaande licht. Dat in het begin van de avond nog wel meevalt (ondergaande zon). Maar als het dan echt donker wordt, wordt het toch lastiger

alhoewel een goed fotobewerkingsprogramma natuurlijk veel kan ophalen. Maar intussen blijft het nodig om de gevoeligheid op te blijven schroeven. Waar we begonnen met een ISO 100, gaan we via 640 en 1250 naar 3200.

om dan uiteindelijk bij 6400 te eindigen. Het kan, maar houdt niet over. Nabewerking is dan echt nodig. Maar intussen is het ook wel erg donker. De demonstratie die rond tienen wordt gegeven is niet echt meer goed te volgen. Daar stopt het foto's maken dan ook.
Dit jaar gaf de harmonie van Helvoirt ook acte de présence vanwege het jubileum. Als uitsmijter een foto van een gedreven dirigent...

Kijk goed naar de foto, hier kun je de zon nog wél zien!

Guiseppe Manouso, Citta della Pieve

Je kent het wel, je bezoekt een italiaanse stad (Citta della Pieve in dit geval) en tegen de tijd dat je koffie hebt gedronken, en de stand inloopt, lijkt die compleet uitgestorven. Want het is siesta. We blijven het maar vergeten. Dat heeft als nadeel dat een hoop bezienswaardigheden niet geopend zijn. Maar dan zouden we ook nooit afdwalen in de stad en zo loop je door straten waar je normaal niet zo snel zou komen. En dan loop je langs een openstaande deur en denk je wat zie ik nou toch? En meteen daarna, zouden we binnen mogen? Gelukkig mogen we even een blik binnenwerpen en blijkt de meubelrestaurateur (want dat is ie) engels te spreken. En dan loop je binnen, en mag je, gelukkig, foto's maken van zijn atelier. Want woorden schieten tekort om te beschrijven wat je daar aantreft.

Uiteraard een complete uitrusting om meubels te restaureren. Guiseppe is tenslotte meubelrestaurateur. Eentje van de 'oude stempel' zeg maar. Vakwerk is handwerk, je kent het idee wel, en het hele atelier ademt diezelfde sfeer dan ook.

Vandaar dan ook dat ik deze keer de foto's in zwart-wit beter bij de sfeer vond passen dan in kleur. Maar meer dan omzetten in zwart-wit en wat korrel toevoegen was niet nodig om de sfeer van daar weer terug te krijgen. Wat je niet kunt zien op de foto's : zelfs bij 35 graden buiten, is het stervenskoud binnen in het atelier van Guiseppe. Soms is het niet erg als je midden in de siesta tijd op pad gaat.

Vakantie 2013

En het is al weer vakantie, zomervakantie. Je leeft er een hele tijd naar toe (alhoewel we in mei ook al even weg zijn geweest) en het is zomaar weer voorbij. Ja, wij zijn al terug, en in de komende weken hebben we tijd om al de mooie momenten en bijzondere ontmoetingen eens goed op een rij te zetten, de juiste plaatjes erbij te zoeken en er een stukje over te schrijven. Maar dan blijkt dat het zelfs in Nederland warm kan worden de komende tijd. Dus gaat alles wat langzamer, en ook het uitzoeken van de foto's. Dus even geduld, en er komt weer wat nieuw materiaal langs, tot die tijd, geniet van de komende periode, zoals wij dat in Italie hebben gedaan.

Vernazza, Cinque Terra

Dit jaar een korte voorjaarsvakantie naar (wederom) Italië. Door omstandigheden 8 dagen, en geen 2 weken, en eens niet in Toscane, maar in een andere streek van Italië, Ligurië. Om precies te zijn een heel specifieke streek van Ligurië, nl. Cinque Terra. 5 dorpjes op een rij, die door de Unesco zijn uitgeroepen tot beschermd werelderfgoed, en een bekende omgeving om veel wandelingen te maken. De bekendste wandeling hier is de via dell'Amora, die langs de 5 dorpjes loopt, langs de kustlijn. Daarvan hadden we graag een groot gedeelte gelopen (in totaal is die zo'n 20 km lang) om te genieten van het uitzicht. Beginnend in het zuiden, Riomaggiore en dan (al dan niet verdeeld over meerdere dagen, het blijft tenslotte vakantie) langzaam naar het noorden.
Helaas is een groot gedeelte van het wandelpad langs de kust afgesloten, vanwege de aardverschuivingen die in 2011 zijn geweest. En opruimen kost nu eenmaal tijd, zo is de uitleg van de organisatie en wanneer dat het allemaal klaar zal zijn, dat weten ze dus niet. Dus zullen we het moeten doen met een klein gedeelte van het pad dat we wel opkunnen, bij Vernazza (daar zijn we met de auto naar toe gegaan dus). En kijk nou, het is toch zonde dat we de rest van de route niet kunnen lopen? We zullen terug moeten. Maar wanneer??

Indoor Brabant 2013

En ook dit jaar weer present op Indoor Brabant. Zo ook op de zondag(ochtend), samen met dochterlief kijken naar het ponyspringen. En het was spannend dit jaar, heel spannend. De springcompetitie op zaterdag was er niks bij. Pony's die wel erg kort door de bocht blijken te kunnen, en een uiteindelijke winnares (Iris Looymans) die wel heel erg snel door het parcours ging. Maar het gaat niet alleen over Indoor Brabant. Tuurlijk had ik een camera bij me. Om foto's te maken, vanaf de plaats waar je zit. Je bent dus gebonden en sterk afhankelijk waar je komt te zitten (een pers-accreditatie zit er voor mij niet echt in). En al snel begin je dan met de standaard plaatjes

Maar ja, die heb je al eens gemaakt, en ken (en kun) je zo langzaam wel. Dus ga je maar eens wat anders proberen. Net na de race bijvoorbeeld

 

 Of boven de hindernis, maar dan echt close-up. Omdat je er zo dichtbij zit.

 

Of van de winnares, tijdens de ceremonie, line-up of tijdens de ereronde...

 

Het blijft leuk, en daarbij een fantastisch evenement. Volgend jaar weer!

Ars-Longa, onderlinge wedstrijden

Daar heb ik al wel eens vaker een stukje over geschreven. En meestal ging het dan over de wedstrijd zelf, of een nieuwe lens of wat al niet meer. Echter, dit keer eens wat anders. En wel de voortschrijdende techniek. Als fotograaf, al dan niet hobby, amateur of beroeps, investeer je in je apparatuur. Zodat je alle omstandigheden de baas kunt. En geloof me, in een niet zo best verlichte binnenbak zijn de omstandigheden verre van ideaal. Om dan toch nog wat nette plaatjes te maken, heb je wel wat apparatuur, kennis en kunde nodig. En, bescheiden als ik ben, denk ik dat ik daar toch redelijk in slaag.En wat schetst je verbazing als je eens even achterom kijkt. Met een mobiele telefoon en een ipad wordt je beconcurreerd. Alsof dat een fatsoenlijk toestel de loef af kan steken. Dat kan het ook niet, maar voor facebook en hyves is het voldoende. En in deze tijd is er kennelijk niet meer nodig, helaas. Totdat ze er achter komen dat er toch een foto aan de muur moet. Want dat lukt (gelukkig) niet met het materiaal dat op deze foto staat.....

Help-portrait 2012

Het was weer een bijzondere en inspirerende dag gisteren. Vroeg opstaan, en om 9 uur in Breda staan, opbouwen en om 10 uur officiele opening door de wethouder. En dan 6 uur lang (nou iets langer dan) praatje maken, op gemak stellen van de meestal toch wat gespannen bezoekers, en dan ook nog foto's maken. Tot mijn verbazing bezoek van 2 filmploegen, de krant en volgens mij nog wat meer nieuwsmakers. Maar door de gezellige drukte hebben we dat niet allemaal meegekregen.
De eerste vermelding in de krant hebben we intussen al gehaald : artikel BN-De Stem en wellicht morgenvroeg nog een keer.

Maandag 10 december stond er dit stuk in BN-De Stem  en intussen is ook een video verschenen. Hoe meer aandacht voor Help-portrait, hoe beter!

Help portrait 2012 : zaterdag 8 december

 Zaterdag is het zover. Help-portret 2012. Op de site van Help-portret Nederland zien we dat het ieder jaar groter wordt. En zo hoort dat ook. Onderstaand de poster van dit jaar. Om 8 uur zitten we (Liesbeth van Drunen, van het team van vorig jaar, gaat ook mee) in de auto naar Breda. Om 9 uur beginnen met opbouwen en op 10 uur een officiele opening door de wethouder van Breda! Dan tot 4 uur lekker bezig zijn. Dit jaar geven we meteen de foto's mee. Eens kijken hoe dat bevalt, is wel rustiger als we weer thuis zijn, de lange bewerkingssessies van voorgaande jaren hoeven dan niet meer. We hebben er zin in, laat het maar komen

Wamberg

 Het was een mooie herfstdag vandaag. En dan bedoel ik niet dat het regent, stormt of onweert. Nee, de zon scheen, een graad of 10 en een fantatische dag om toch nog even buiten te zijn voordat de winter echt komt. Als die komt dan. Maar dus wel even tijd voor een korte wandeling over landgoed de Wamberg. Een landgoed incl kasteel in Sint-Michielsgestel. Voor de liefhebbers, kijk op de site van IVN. Maar daar gaat het me niet om. Dit was namelijk een perfect moment om eens te experimenteren met een aantal voorinstelling van Lightroom. Lightroom is het programma waarmee ik mijn foto's catalogiseer en bewerk. En Matt Kloskowski (heeft een blog genaamd 'lightroom killer tips') geeft op zijn blog een aantal voorinstellingen voor herfstfoto's. Dus welk een mooi moment voor een test. Voor de liefhebbers, deze is bewerkt met de instelling 'fall foliage | medium'. En ik moet zeggen, hij komt er wel mooi uit! Matt, thanks!

Maar er valt natuurlijk nog wel wat meer te experimenteren. Het bos is momenteel bezaaid met paddestoelen, bladeren, maar ook omgevallen bomen en dood hout. Kortom, een paradijs om met foto's te experimenteren. Zo liggen omgevallen bomen met afgebroken wortels aan de oppervlakte. En daar kun je ook leuke dingen mee doen. Nu niet richting de verzadigde kleuren van de herfst, maar naar zwart en wit. En een beetje grijs.

Luzerner Festwoche

Soms gebeurt het zomaar, dat je met je neus in de boter valt. Of gewoon op het goede moment op de juiste plek bent. Wij hadden dat dit jaar tijdens de vakantie. Weer naar Toscane (die foto's komen later) en de heenreis via Zwitserland, met de overnachting in Luzern. Camping Lido, voor de kenners. Camping Lido ligt aan het meer, dus in de avond kun je daar best mooie plaatjes maken, en even genieten na een lange autorit.

Maar wat blijkt, de zaterdag dat wij er zijn is het de laatste avond van de Luzerner Festwoche. Wat dat precies is, geen idee. Maar de hele stad staat op stelten, overal kraampjes en live muziek. Kortom, wel gezellig, zo lijkt het. Budgettaire redenen houden ons echter tegen om het te gaan bekijken. Echter, het sluitstuk van de Festwoche is een professionele vuurwerkshow. Van ruim een half uur (of was het 3 kwartier?). Die show wordt gegeven in Luzern zelf, aan de waterkant. En wij staan er recht tegenover. Perfecter kan het bijna niet...

Help-portrait 2012

Help-portrait, een initiatief dat ik van harte ondersteun. Al 3 jaar organiseren we (Kees-Jan en mezelf) dit evenement voor de regio Den Bosch (en omstreken). Voor diegenen die niet bekend zijn met dit wereldwijde evenement kijk eens op help portrait internationaal of Help-portrait nederland
En telkens weer worden we verrast over de reacties die we losmaken. Foto's maken, geven en met name een steun in de rug geven aan diegenen die het nodig hebben, helpt!
Ook dit jaar waren we vast van plan om weer mee te doen. Echter, door drukte, veel drukte, op het werk is het er dit jaar niet van gekomen om er aan te beginnen. En toen we dat doorhadden, was het eigenlijk te laat om het nog van de grond te tillen voor deze regio. Les voor volgend jaar dat we eerder moeten starten.
Maar wil dat zeggen dat we dan dit jaar maar niets doen? Nou nee, niet echt. Dit inspirerende evenement is te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Vandaar dat ik me via de nederlandse Help-portrait site heb aangemeld bij de organisatie in Breda, waar ik van  harte werd verwelkomd.
Op 8 december gaan we daar met 3 fotografen portretfoto's maken en uitdelen, uiteraard gratis en voor niets, aan die mensen die wel een steun in de rug kunnen gebruiken. Ondersteund door live-muziek. Met een verwachte opkomst van 200 portretten, is dat wel een uitdaging...
Ze zijn daar in contact met diverse mogelijke sponsoren om dit alles mogelijk te maken (printers, papier en inkt hebben we in ieder geval nodig als we direct willen uitdelen). Mochten er onder de lezers van mijn blog nu mensen zich aangesproken voelen dit fantastische initiatief mede mogelijk te maken, neem gerust contact met me op.

Ambachten : Namsce Bazar

Zo blijf je tijdens de vakantie natuurlijk niet alleen maar op je stoel liggen met een biertje of lekker glaasje wijn in de hand. Je wilt ook eens wat zien, en mensen ontmoeten. En soms gebeurt dat heel onverwacht. Zo ook in deze winkel, de 'namsce bazar'. Net buiten San Gimignano, ligt, deze ietwat onopvallende winkel. We zijn er al ettelijke malen langsgelopen, maar pas dit jaar keken we echt naar binnen. En daar zagen we iemand nog handmatig lederen riemen, tassen en portemonnees maken. Eigenlijk zagen we dat natuurlijk niet, maar deze beste man was op dat moment stukjes leer in de olie aan het zetten om er later een portemonnee van te maken. En dat ie ook tassen en riemen maakte, vertelde hij ons later.



Want als Antonio Marconi begint te vertellen, komt zijn hele levensverhaal langs. Gestudeerd als ingenieur, niet gelukkig in zijn werk, en zelf het bewerken van leer opgepakt. Zonder leermeester, en tegen het advies van zijn ouders in. Maar na een lastige aanloopperiode, blijkt hij wel kundig en uiteindelijk komt zijn opleiding wel van pas bij het runnen van een winkel. Hij loopt intussen tegen de pensioengerechtigde leeftijd en zou zijn kennis graag doorgeven. En heeft dat ook een paar keer geprobeerd. Toch blijkt het hebben van de alleen niet voldoende te zijn. Het aanvoelen van wat de markt wil, is veel voornamer. En het grote probleem is de import van landen als China.
Als je in San Gimignano komt, stap er eens binnen en maak een praatje. Dat stelt ie zeker op prijs. Wij zijn er binnengestapt, om er pas 1 uur later weer buiten te gaan.
En kijk ook eens op zijn site :Namsce bazar

Siena (maar dan anders)

We zijn weer terug van vakantie. Leuke dingen gezien, leuke mensen ontmoet en weer tijd om eens wat plaatjes te laten zien. Niet zozeer hetgeen we al kennen, maar eens wat anders. Zo ook Siena. Al enkele malen bezocht, en telkens loop je min of meer dezelfde route. Zonder er echt bij na te denken loop je met de toeristenstroom mee. Want daar tref je dan vanzelf de bezienswaardigheden aan. Met als gevolg dat iedereen met min of meer dezelfde plaatjes thuiskomt. Het licht aflopende plein van Siena, waar de palio wordt gehouden, daar zie je erg veel plaatjes van. Veelal met het gemeentehuis er centraal op. Maar heeft iemand ooit de andere kant gezien?

Gastblog van Yannick Eling

Chemische reactie

Fotografie en radio hebben iets gemeenschappelijks: ze zijn beperkt. Een stuk beperkter dan bijvoorbeeld televisie, een combi van beeld en geluid. Foto´s hebben alleen het beeld; de rest moet je er maar bij fantaseren. Dat beperkte is wat fotografie spannend maakt, dat weten jullie ongetwijfeld beter dan ik. Om te begrijpen hoe dat voor radio geldt, wil ik je vragen om een koptelefoon te pakken en een virtuele knipbeurt bij deze Italiaanse kapper te ondergaan.

Radio is wat ik spannend vind. Op m’n zeventiende begon ik bij de lokale omroep van Woerden, inmiddels ben ik freelance radioredacteur voor de NOS en schrijf ik de nieuwsbulletins die je op onder meer 3FM hoort. Ondertussen moet ik m’n opleiding Journalistiek nog afmaken en als onderdeel daarvan drink ik nu limoncello, eet ik de meest onbekende pastasoorten en studeer ik ondertussen voor een half jaar Italiaans aan de universiteit van Siena.

Een toevallige ontmoeting in Italië met Peter resulteerde in een gesprek over de charme van fotografie en radio, zijn passie en mijn werk. Naarmate het gesprek vorderde, ontdekte ik steeds meer overeenkomsten tussen die twee bezigheden. Ieder z’n talent, ik zal door mijn trillende handjes nooit een awardwinning foto gaan maken. Maar ik kon me wél goed voorstellen hoe Peter mensen of objecten op het juiste moment in de juiste vorm vast legt. In feite doe ik dat ook als ik een item maak.

Hoe tof zou het zijn als radio en fotografie samen komen? Je zou denken dat dan de complete charme van beide vormen van verhalen vertellen zou verdwijnen: als je radio luistert, wil je geen beeld. Toch denk ik dat je in sommige gevallen kunt spreken van een versterkende combinatie: een chemische reactie tussen radio en fotografie die resulteert in iets spannends: een audioslide.

De eerste keer dat ik die spanning voelde, was toen een zeker Amerikaans blaadje dat zich The New York Times noemt, een terugblik maakte op de aanslagen van 11 september 2001. Ze maakten daarvan een ongelofelijke audioslide door interviews met de ijzervreters in de lucht boven ground zero te combineren met verbluffende foto’s.

Ook deze audioslide over de kernramp in Tsjernobyl is een fantastisch voorbeeld . De emotie komt keihard binnen. Bij een video zou je door elke beweging van het beeld afgeleid worden. De combinatie van radio en foto’s creëert een rust waarbij je kunt nadenken wat er eigenlijk verteld wordt. De mensen die meedoen aan het project Mediastorm (www.mediastorm.com) hebben een schatkamer met prachtige voorbeelden op hun site staan.

Heel anders is dit verhaal

van een schaapsherder in de duinen van Bergen aan Zee, van de Nederlandse audioslide-specialist Emiel Elgersma. Het item duurt een minuut, maar alles zit erin: emotie en informatie.

In een tijd waarin iedereen de hele dag achter z’n laptop zit, is dit een manier van verhalen vertellen die langzaam op steeds meer plekken wordt opgepikt. Het is op vele vlakken nog onontgonnen gebied, dus daar ligt een taak voor ons radiomakers en voor jullie fotografen.

Doen jullie mee?

Onderlinge wedstrijd Ars Longa

Vandaag waren er weer eens paardrijwedstrijden in de manege. Ik heb daar als eens vaker over geschreven, want ik ben er vrijwel iedere keer bij. Sindskort dus met een 70-300L, maar ook daarover heb ik al verteld wat een prachtlens dat is. Dus dit keer geen stukje over de nieuwe lens, of de combinatie van de nieuwe lens met een 7D (dat gaat goed). Of een stukje over het pakken van het juiste moment bij het paardrijden (Ik weet nog steeds niet precies welk moment dat nu is bij dressuur. Bij springen krijg ik het aardig in de gaten). Ook geen stukje over het fotograferen bij slechte lichtomstandigheden in de manege. Maar een stukje over de beleving om de wedstijd heen. Als je de hele dag in de ring staat, zie je elke keer hetzelfde patroon terug. Families gaan, moedigen aan, gaan wat drinken en vertrekken weer na de prijstuitreiking. En dat aanmoedigen begint al op jonge leeftijd, door broertjes en zusjes die eigenlijk niet over de rand kunnen kijken, en dan maar op een kruk gaan zitten (of staan) om toch maar niets te hoeven missen van de proef van hun zusje (er zitten maar weinig jongens tussen). En soms ben je dan net op tijd om het broertje alle moeite te zien doen, en het net te redden om boven de bakrand uit te komen..

Voor de liefhebbers, de rest van de foto's staan hier : arslonga foto's  Dat wil zeggen, die komen in de loop van de volgende week.

Indoor Brabant 2012, vrijdag

En weer waren we erbij. Niet met accreditatie (daar kom je niet zo gemakkelijk aan). Had wel eens leuk geweest om op een goede plaats te staan om plaatjes te maken, in plaats van rij 20 (da's bijna bovenin). Maar intussen weten we dat we met het licht wel toekomen daar, en met een snelle 70-300L kom je dan toch wel een heel end. De hoeken waaronder je de foto maakt zijn minder, maar je kunt tenslotte niet anders. En dit keer al op vrijdag, waar je dan ineens de toppers voorgeschoteld krijgt. Adelinde Cornelissen (wint!), Isabell Werth, Imke Schellekens-Bartels (2e), Edward Gal, Marlies van Baalen om er dan maar een paar te noemen.

Je zit dan de hele dag plaatjes te maken (hogere iso, maar belichting is wel OK, en ruis zie je vrijwel niet. Maar dat was eigenlijk wel bekend. Het is meer de vraag, welke van de foto's houden we, en welke niet. Oftewel, wat zijn de goede momenten?

 

Of dan toch hier (Edward Gal, voor de liefhebbers)

Of gaan we dan toch voor de leuke momenten als de proef er op zit en de ruiters ontspannen en vrolijk zwaaiend de ring weer verlaten (Marlies van Baalen hier). We zullen het vanzelf wel te horen krijgen, lijkt me zo. Op naar zondag (de ochtend, ponyruiters) waar we vorig jaar ook bij waren. En waar, dankzij deze blog, veel reacties op zijn gekomen (he, dat ben ik..)

WWF Earth Hour 2012

31 maart was het zover. Earth hour, wereldwijd, waarbij we even aandacht vragen voor de aarde door de lichten voor 1 uur uit te doen. Een wereldwijd evenenment dat langzamerhand meer en meer aandacht krijgt die het ook verdient. In Nederland zijn er op diverse plaatsen evenementen die avond. Officieel begin om 20.30, maar in feite begint het al veel eerder. Zeker voor de organisatie die alles in goed banen dient te leiden.
Ook in Rotterdam was er een evenement, waar dansen uit diverse delen van de wereld werden gedanst. Met de opening van earth hour door Sharon Doorson (van 'the voice') en het geheel aan elkaar gepraat door Roue Verveer. Een leuk programma om te zien en mee te maken. En foto's van te maken. Want een dergelijke gelegenheid laat je natuurlijk niet liggen. Bij het vallen van de avond, dan gaat het nog wel. Zolang op het podium de lichten aanblijven. En, o ja, er hangen lampionnen op de buhne die ook lichtgeven. Nu, dat viel nogal tegen. Die lampionnen hingen er wel, maar licht kwam er niet echt vanaf. En dan is het toch wel heel erg donker als de lampen uitgaan. En moet je veel improviseren om er nog wat van te maken. Maar uiteindelijk zijn er toch nog wel mooie plaatjes bij.

SGW alphen-chaam

En dan sta je, plotseling, op de SGW in Alphen. SGW staat voor samengestelde wedstrijden, en blijkt een combinatie van dressuur, springen en crosscountry, voor paard en ruiter. Onverwacht gingen we daar heen, maar gelukkig de tegenwoordigheid van geest gehad om een camera mee te nemen. Met in dit geval uiteraard de 70-300L. Dit evenement is daar bij uitstek geschikt voor. En het blijkt een goede combinatie, een 7D met een 70-300L. Lopend door het bos (crosscountry..) kun je met deze combi overal goed uit de voeten. Ook in het open veld, bij de waterbak, geen klachten.
Daarbij is er natuurlijk volop licht aanwezig, zodat je sluitertijden kunt gebruiken die je echt wilt, een heel verschil met een maar matig verlichte manegebak.
Wat verder opvalt : vrijwel geen missers met scherpstellen. De AF kan het prima volgen. Momenten pakken lijkt ook veel eenvoudiger. Door naar Indoor Brabant 2012.

En dan vriest het in nederland, en verwacht iedereen foto's van winterlandschappen, schaatsen of een elfstedentocht. Dat kan, maar hoeft natuurlijk niet. Want als het zo streng vriest dan zijn er ook heldere nachten. Waarin de sterren aan de hemel staan. En ook dan is het leuk fotograferen (maar wel koud). En dan loop je naar de plek waar de zuidwillemsvaart gaat komen. En vraagt je af of je deze foto over een jaar nog steeds kunt maken.